h/v

DE CAMERAE OBSCURAE
Camera 1: 360°, 20 cm diameter, 10 cm hoogte, karton, lens
Camera 2: 36,3 cm diepte, 24,5 cm breedte, 6,5 cm hoogte, karton, tape, verduisteringsstof, 5 gaatjes (speldenprikjes)
Camera 3: 14 cm diepte,14 cm breedte, 11 cm hoogte, kunststof, 1 speldenprik
Camera 4: 20 cm diepte, 20 cm breedte, 14 cm hoogte, MDF, speldenprik

TRAAGHEID

Sinds jaren bouwt Babs Decruyenaere dozen waarmee ze het licht van de buitenwereld opvangt. Zij werkt bedachtzaam, met dezelfde traagheid waarmee haar camera’s de wereld registreren (met belichtingstijden van 3 seconden tot enkele uren).

De dozen missen de feilloosheid van het moderne fototoestel. Ze maken geen documenten van de wereld der dingen; ze documenteren het fotograferen zelf en terwijl het moderne fototoestel één moment capteert en de dingen vereeuwigt, tracht de camera obscura het tijdsverloop op te nemen en verliest de werkelijkheid zijn substantie, zijn grenzen, zijn definitie.

HET DOELLOZE SPEL  (CAGE)  EN DE EFFECTLOZE FOTO

Ondanks de lange voorbereiding (het bouwen van de camera’s, het zoeken naar geschikte diameters voor de lenzen, het systematisch uitproberen van belichtingstijden), blijft het resultaat quasi onberekenbaar. Het is deze onvoorspelbaarheid die het spel gaande houdt: de ingestelde onvolkomenheid van de camera zorgt telkens voor de verrassing. En nogmaals. En nogmaals.

LIEFDE VOOR DE FOTOGRAFIE

Ze tekent met licht, de donkere kamer, soms abstract, soms met herkenbare beelden, met composities, met kleurnuances of –contrasten en met het aloude clair-obscur.

Lichtgrafisme.
Tekening.
Schildering.

DE KAMERS

Met haar camera’s maakte Babs Decruyenaere telkens opnieuw opnamen van het zicht vanuit een raam: delen van de stad, de straat, het toevallige buitenzicht vanuit een binnen bekeken.
En dikwijls ook keerde zij de camera naar de zee en het water en werd de weidsheid  ingekaderd door de donkere doos.
Of zij maakte opnames van interieurs (als replica van de camera obscura?): met in de achtergrond het raam waardoor het licht binnenvalt en zo het zien mogelijk maakt. Of als kijkgat naar de buitenwereld.
Spel van verwarringen. De kamer (de camera) vult zich met het weidse landschap, en de kamer (het interieur) opent zich naar het landschap via het raam.

PROJECT h/v

In de ruimte van Forum+  is de buitenwereld al gekaderd in het architecturale ritme van de ramen. Het stadslandschap kreeg er dynamische verticale grenzen: je kan naar een raam toewandelen en de architecturale grenzen laten vervagen om zelf je blikveld te bepalen.
Het project h/v gaat in op deze dynamiek. De camera obscura die de kunstenaar voor deze tentoonstelling bouwde, kreeg een horizontale lijn als lens en richtte zich naar een Scheldelandschap. De opnamen werden horizontale foto’s (en plaatsen zich hiermee in de traditie van landschapsvoorstellingen) maar elke verdere organisatie van het landschap ontbreekt.
De drie foto’s die getoond worden, laten vage beelden zien van een water(land)schap. De kadrage van de foto’s houdt de lucht/het water nog binnen zijn brede kader, maar de afbeelding ervan verdrinkt zelf in de tijd (Herakleitos revisited?).
Ook hier kan je zelf het blikveld bepalen en in het beeld ronddwalen.
Of veilig terugkeren naar het ingekaderde beeld en naar de ruimte met drie foto’s.

Hilde Van Pelt