Would I be able to breathe without you

Babs Decruyenaere creëert een eigen universum waarin gevonden natuurelementen de hoofdrol spelen. Het toeval liet haar stenen, bladeren, schelpen verzamelen op talloze wandelingen langs stranden in Zeeland, Picardië of Lanzarote. Hoe Decruyenaere ze tot ingenieuze composities samenstelt, berust geenszins op toeval. Dit zijn geen decoratieve curiosa. De vormassociaties vertellen een verhaal dat veel facetten kent en zich niet meteen laat lezen.

Haar camera neemt Decruyenaere niet mee naar buiten, de selectie van interessante vormen gebeurt op ogenschijnlijk kinderlijke maar doordachte wijze op lange zwerftochten, vooral in kustgebieden. De verzamelde vondsten worden systematisch gefotografeerd en gecatalogeerd. In het donker van de doka gaat ze op zoek naar de verborgen beelden. Haar fotogrammen zijn minimalistische studies van lijnen, patronen en structuren. Het vormelijke aspect primeert altijd. Soms tegen het abstracte aan, hoewel de natuurlijke elementen meestal herkenbaar blijven. Decruyenaere legt visuele associaties. Haar werk is een experiment met materialen en vormen die zich tot elkaar verhouden en de verbeelding prikkelen.

Adem verzamelen

Een verzamelaar was ze altijd al. “Als kind was ik heel zwaar astmatisch. Als klein meisje zat ik op internaat in het zeepreventorium. Het waren lange weken. Elke vrijdagavond vond mijn mama zand en schelpjes, stokjes, steentjes in de zakken van mijn kleren. Beachcombing, strandjutten, ik deed het al van kinds af. Ik heb het nodig op gezette tijden uit te waaien, in de natuur te zijn, bij voorkeur aan een strand. Hoe desolater hoe liever. Daar vind ik mijn adem terug. De lucht is er zuiverder.”

“Organisatie aanbrengen in mijn administratie is voor mij een opdracht waar ik heel nerveus van kan worden. Vreemd genoeg geeft het me juist rust en overzicht om al mijn vondsten uit de natuur te ordenen en te categoriseren. Daar ben ik wel zeer systematisch in.” Haar minutieus aangelegd archief dat alle werkmateriaal bevat, is indrukwekkend. Torens van genummerde hoog opgetaste sigarenkistjes, met daarnaast foto’s van de inhoud. Schelpen, stenen, botjes, bladeren per grootte/kleur/generfdheid/… Alle rekken zijn gevuld met zorgvuldig gerangschikte materialen, als in een wonderkamer. “Mijn materialen zijn breekbaar, wat ik maak is dat ook. Misschien omdat ik mezelf vaak als fragiel ervaren heb. In de moeilijke momenten zijn de natuur en schoonheid een noodzakelijke vlucht. Een wereld waarin ik vrij kan ademen en wel sterk kan zijn, ondanks mijn zwakke gezondheid en introverte aard. Mijn werk is wat me zuurstof geeft. Net als de beboste bergkam, de bomen en bladeren die ik afbeeld. Zonder zou ik stikken.”

Decruyenaeres werk bezit een harmonieuze ingetogenheid die niet in één oogopslag te vatten is. Ze laat nieuwe beelden schoonheid ademen door te verzamelen wat er al was, maar zij brengt het bij elkaar door het toeval van een blik.

Virginie Platteau